Zaterdag 22 oktober, 11:00. De wekker gaat in het XT3 ADE onderkomen. Auw! Na een geweldige show van Plastikman in de HMH is de nachtrust er nogal bij ingeschoten. Maar we slepen onszelf uit bed want het is tijd voor de 4e en laatste dag van de ADE conferentie. En we hebben wat leuke dingen op de planning! Een interview met een Detroit held, een Q&A met de grondlegger van de house en nog een Q&A met een ouwe Duitser die al 30 jaar meedraait. Dat die laatste bepaald niet bescheiden is geworden van zo’n lange carriere werd pijnlijk duidelijk… maar daarover zo meer.

We beginnen met het interview met Derrick May. Gisteren hier op de site per abuis nog Dave Clarke genoemd, maar dat moest dus Derrick May zijn. Niet dat wij het verschil tussen Dave Clarke en Derrick May niet kennen (Derrick is een Brit en Dave een donkere Amerikaan), maar  we waren even niet zo scherp meer.

Het interview met Derrick May stond gepland voor 15:00 uur. Al gauw kregen we te horen dat het iets later werd, maar hij was onderweg. Ja hij kwam echt naar het Felix Meritis, zo werd er gezegd, want hij zou om 16:45 uur nog een Q&A doen met Frankie Knuckles. Zo werd 15:00 uur, 15:30 uur. En 15:30 uur werd 16:00 uur. En 16:00 uur werd 16:20 uur, maar nog steeds geen teken van Mr. May. Met bijna 10 journalisten in de rij voor ons en nog 25 minuten tot hij bij de Q&A moest verschijnen hoef je geen rekenkundig wonder te zijn om te weten dat hem dat niet gaat worden. Dus, geen interview met Derrick May :)

Dan maar richting de panelroom voor zijn Q&A met Frankie Knuckles. Deze grondlegger van de house is al jaren goed bevriend met Derrick May, en hoewel Frankie ons qua genre niet aanspreekt is het altijd inspirerend om iemand die verantwoordelijk is voor het ontstaan van een complete muziekstroming te horen spreken.

Q&A with Frankie Knuckles

Als Derrick May geen DJ was geworden had hij het zeker niet slecht gedaan als een soort Paul Witteman of Ivo Niehe. Vorig jaar was hij al de moderator bij het D25 panel, en dat deed hij ook al super goed. Nu dus in gesprek met zijn long time buddy Frankie Knuckles. Het begon met een indrukwekkend verhaal dat volgde op de standaard vraag ‘How are you doing’. Frankie vertelde dat het, na jaren door een diep dal te zijn gegaan, nu weer erg goed met hem gaat. De ellende begon toen hij 10 jaar geleden zijn voet brak, en niet de tijd nam om dit fatsoenlijk te laten genezen. In zijn voet ontwikkelde zich een infectieziekte aan de botten, en in de 10 jaar daarna heeft hij ten gevolge hiervan met continue pijn in zijn voet geleefd. De infectie begon zich verder uit te breiden, en dus restte hem niets anders dan zijn voet te laten amputeren. Sindsdien leeft hij weer vrij van pijn en heeft hij ‘a second chance at life’ gekregen. Wow.

In het uur dat volgt praten Derrick en Frankie honderduit of het verleden, het heden en de toekomst. Van het prille begin in clubs als The Warehouse en Power Plant, naar zijn grote hits zoals The Whistle song en remixes voor artiesten als Michael en Janet Jackson, Toni Braxton, Diana Ross, Chaka Khan en Whitney Houston. Het mooie aan het gesprek is dat als je niet zou weten dat je hier met een levende legende te maken hebt, je het ook geen moment zou vermoeden. Frankie Knuckles komt over als een zeer bescheiden, oprechte en down to earth kind of guy.

De zaal zit bom- en bomvol, en het publiek geniet duidelijk van het gesprek en de interactie tussen Derrick en Frankie. Vol humor, gevatheid en leuke anekdotes. Derrick doet dit soort dingen zo goed, en Frankie is een genot om naar te luisteren. Wat een carriere en wat een impact op de scene. Echt een top sessie waar wij als niet-house fans met veel genoegen naar hebben geluisterd. Het applaus aan het einde was dan ook lang en verdiend. Klasse!

Hoe groot was het contrast met de sessie die direct daarna plaatsvond…

Q&A met Sven Vath

Na een korte break kwamen we terug de zaal in voor de Q&A met Sven Vath. En dan zie je dit op het projectiescherm:

Meneer Vath wil niet op de foto. Goed, doen we dat niet. Sven Vath verschijnt en neemt plaats op de bank. De interviewer deelt ons mede dat het interview in het Duits zal zijn. DUITS. Last time I checked was ik in Amsterdam op een internationale conferentie waar als voertaal Engels wordt gebruikt. Mopperend gemompel door de zaal. Ik ben niet de enige die het een vreemd verhaal vindt. De interviewer legt uit: Sven gaat uitgebreid vertellen over zijn 30 jarige carriere en kan dat het beste in zijn moerstaal. Hij is bang dat bepaalde dingen ‘lost in translation’  zullen raken als hij in het Engels praat. Maar het interview zal direct vertaald worden naar het Engels en in tekst op het projectiescherm worden getoond. Daarnaast zal de interviewer zo nu en dan ook nog stukken vertalen. Dat begrijp ik niet zo goed. Je bent bang dat als je zelf in het Engels praat bepaalde zaken niet goed overkomen, maar je vindt het wel goed dat een ander jouw antwoorden naar het Engels gaat vertalen? Heel apart. Maar goed, het zal vast goed komen dan. Het gesprek begint.
Sven praat en praat. En voor elke 10 regels die Sven Vath praat, wordt er ongeveer 1 regel tekst op het projectiescherm vertaald. In gebrekkig Engels. Voor de andere 9 regels mogen we terugvallen op onze 2 jaar Duits op de Havo. En hij ging het in het Duits doen… waarom ook alweer? Oh ja, zodat er niets van zijn belangrijke woorden verloren zouden gaan. Uhuh.

Sven praat door en de vertalingen beperken zich tot zo nu en dan een regel. Na een paar minuten begin ik mijn aandacht te verliezen. Ik kan het niet volgen. Het is saai. Sven vertelt vast hele leuke verhalen, maar ik hoor/lees maar 10% daarvan. Ik begin een beetje om me heen te kijken. Op de rij voor mij zit iemand zijn potjes Wordfeud bij te werken. Drie stoelen naast me wordt driftig gesmst met het thuisfront over wat er gegeten gaat worden die avond (het werd na een korte discussie ravioli met spek, lijkt me niks). Een stukje verder zit iemand op zijn laptop zijn weblog bij te werken. Het wordt onrustig in de zaal. Mijn gezelschap is er al helemaal klaar mee en stelt voor dat we gaan. Maar ik zeg: nee, ik wil blijven. Het is asociaal om op te staan en weg te lopen. En daarnaast, ik wil kijken hoe dit verder gaat. En ik heb wel zo mijn vermoeden.

En ja hoor, na exact 11 minuten zie ik de eerste personen opstaan en vertrekken. Daarna volgen er nog een paar. En nog een paar. Uiteindelijk houden wij het na 22 minuten zelf ook voor gezien. Vertrekken mag dan asociaal zijn, het diva gedrag van Mevrouw Vath is minstens zo asociaal. En ik ga dit niet nog eens 38 minuten volhouden.

Ongeveer 10 minuten voor het einde liep ik weer langs de zaal en wierp een blik naar binnen. Ik was niet de laatste geweest die was vertrokken.

Wat een contrast met de Q&A hiervoor. Wat een omhoog gevallen ongepast diva gedrag. En wat kan ik daar slecht tegen. Sven Vath heeft veel voor onze scene betekend, maar hij is in geen enkel opzicht een grootheid zoals Frankie Knuckles. Zo bescheiden en grounded als Frankie Knuckles overkwam, zo arrogant en over het paard getild presenteert Sven Vath zich hier vandaag. Wat een slechte eigenschap om zo vol van jezelf te zijn dat je denkt dat het geoorloofd is je zo te gedragen. En wat een zwaktebod van ADE dat ze dit soort gedrag faciliteren. Want naar mijn mening had ADE gewoon moeten zeggen: Sven Vath, je praat Engels of je praat niet.

En toen zat de ADE conferentie er op! Jammer dat de Q&A met Sven niet is geworden wat we er van hadden gehoopt, maar los daarvan hebben we 4 topdagen gehad. Het ADE is een super cool evenement waarbij Amsterdam even the centre of the dance universe is. Kannie wachten tot volgend jaar!

• Social Networks

• 
• 
• 
•