ADE Report: Ostgun Ton Labelnight

Het mooiste feestje van ADE en met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het mooiste feestje van heel 2011. Dat was de Ostgut Ton Labelnight van afgelopen zondag in het MC Theater in Amsterdam. De muzikale leiding van de avond werd 15 uur lang in handen gegeven van Nick Höppner, Marcel Dettmann, Ben Klock, Marcel Fengler en Luke Slater (als P.A.S. Live). Misschien samen wel de eredivisie van techno, het equivalent van een Emerson, Lake en Palmer of Crosby, Stills, Nash en Young.

Over de sets kan ik kort zijn. Allemaal top of the bill, iedere verwachting volledig waargemaakt. Ik heb zelf Nick Höppner moeten missen, maar vanaf Dettmann was het niets dan kwaliteit dat de klok sloeg. Nieuwe, oude, bekende, obscure en nog niet uitgekomen platen, alles kwam voorbij en nergens was er een speld tussen te krijgen. Individueel imponerend, als collectief een overweldigende muzikale eenheid. Bovendien straalde het enthousiasme er bij de heren vanaf en dat vertaalde zich; Dettmann dropte onbekende pareltjes, Fengler liet onnavolgbare timing spreken, Slater controleerde zijn geweld tot in de puntjes en Ben Klock toonde maar weer eens aan dat rammen tot kunst kan worden verheven. Ontegenzeggelijke herbevestiging van de fundamentele, drijvende en vormende rol die deze heren spelen binnen de techno anno 2011.

Maar als afgelopen zondag mij iets echt opnieuw heeft doen beseffen dan is het wel dat het neerzetten van een memorabele technoavond om zoveel meer draait dan alleen de line-up. De sfeer is van belang, maar helaas een lastig te controleren factor, het publiek speelt een grote rol en de hoeveelheid praktische bewegingsvrijheid kan de energie danig in de weg zitten. Al deze dingen waren afgelopen zondag geenszins een bron van irritatie en droegen dus positief bij aan de avond.

Het zijn echter de locatie en het geluid die de echt dragende rol spelen. Een goede techno-locatie ademt sfeer, straalt een gevoel van onbezorgdheid uit en is in staat een hoge mate van intimiteit te waarborgen. Er zijn in Nederland in mijn optiek maar een handjevol locaties die hieraan voldoen; de Trouw op een goede avond (en dan met name de Verdieping), Doornroosje mits het vol genoeg is en de helaas overleden Bunker om er een aantal te noemen.

Het MC Theater is van zichzelf niet heel speciaal, maar door de ruimte optimaal te benutten, eenvoud in de aankleding aan te houden en de belichting gericht maar enorm effectief (een losse strobe achter een zwart, doorschijnend laken en een aantal gerichte lasers) de muziek te laten ondersteunen, werd een plek waar normaal toneeluitvoeringen plaatsvinden voor een avond een duister hol. Ook daarvoor niets dan lof in de richting van de organisatoren van Cruquius (in samenwerking met Dekmantel).

Rest enkel nog het soundsystem. Van groot belang voor alle elektronische muziek, maar cruciaal voor techno. Slecht geluid doodt subtiliteit met als resultaat al snel een vervormde brij. Het inrichten van een locatie die niet per definitie geschikt is voor hard en helder is dus nog een gradatie lastiger. Des te groter was dan ook mijn positieve verbazing bij het horen van de sound die de organisatie uit twee Funktion One torens wist te persen. Het kan dus wel.

Gooi dat alles bij elkaar en meng er nog een aanzienlijke groep aanwezige bekenden doorheen en de toon is gezet. Ergens baal ik er dan ook bijna van dat ik er zondag bij was. Het zal waarschijnlijk wel weer even duren voordat een vergelijkbare nacht zich aandient.

Woorden door Harrison van der Vliet

• Social Networks

• 
• 
• 
•