Is de dub een step te ver gegaan?

Op een donderdagavond als alle andere ontving ik een mail van onze directrice met daarin het volgende verzoek.

“Hee Michiel,
Hoe gaat het met je? Ik kreeg wat inspiratie voor een column/blog: de verhippelijking van de dubstep Het is ineens een hip ding, zelfs Candy Dulfer heeft het er over. Volgens mij prima voer voor een leuk blog. Waarin we dan haarfijn uitleggen wat nou echt goede dubstep is (bijvoorbeeld). Alleen heb ik natuurlijk geen moer verstand van dubstep :) Dus ik dacht: misschien heeft Michiel tijd/zin/inspiratie om dat te doen?”

 Niet dat ik nu een of andere ziener ben op het gebied van alternatieve elektronische stijlen, maar ik durf wel te zeggen dat ik graag mijn oren open houd op zoek naar ‘nieuwe’ dingen. En ja, dubstep was een paar jaar geleden wel een ding waardoor ik compleet verrast werd in positief opzicht. Een rauw, energiek en vooral heftige sound die vanuit Engeland over kwam waaien waar je een tent wel eens behoorlijk mee uit zijn voegen kon trekken.

Dubstep is nu echter overkomen wat er in het verleden is gebeurd met onder andere hardcore en trance. Het is nu keihard in de mainstream terecht gekomen, en door er een zoet sausje en een coupletje/refreintje overheen te gooien nu zelfs met regelmaat op de publieke en commerciële radio te horen.

Het meest stuitende vind ik altijd het totale gebrek aan ziel wat je door de ether geslingerd krijgt. Dat Candy Dulfer dit nu ook wil doen snap ik daarentegen wel weer helemaal. Voor haar is dit dé manier om weer in de spotlights te komen bij een nieuw en jonger publiek, en op andere plaatsen op te kunnen treden. Uit nieuwsgierigheid zal ik ook zeker het resultaat wel willen beluisteren, al ben ik natuurlijk wel zo bevooroordeeld dat ik niet verwacht dat het baanbrekend werk zal zijn. Maar wie weet zit ik er wel naast.

Feit is wel dat het grote succes nooit terecht komt bij de personen die aan de basis staan van het nieuwe geluid, omdat deze vaak al een andere weg zijn ingeslagen. Zo zag je binnen de dubstep al snel ontwikkelingen die prachtige nieuwe genres als uk funky, glitch, future garage en post-dubstep hebben opgeleverd.

Wat ik er maar mee wil zeggen is dat elk genre die ontploft ook altijd leuke alternatieven met zich meebrengt, of beter: elke middle of de road kent wel een goede afslag.

Natuurlijk slaak ik ook een zucht als ik iemand op de dagradio weer zo’n ‘dampende dubstep-plaat’ hoor aankondigen, om vervolgens zo’n prachtig gelaagde vocal als ‘you and i, fly so high, let’s touch the sky’ om je oren te krijgen.

Ja,  het klinkt weer als een purist die alles al gezien en gehoord heeft. Maar dat is denk ik een herkenbaar nadeel die je cadeau krijgt als je al lang en veel met muziek bezig bent.

Maar gelukkig doe ik dat niet uit het oogpunt dat vroeger alles beter was. Want hoe underground is de totale elektronische muziek in zijn totaliteit eigenlijk nog?

Misschien is het dan ook maar goed om de hoop er op te houden dat alles wat er aan troep op de markt is gebracht en nog met bakken tegelijk zal komen, nieuwe mensen inspiratie geeft om daar een passend muzikaal tegenwicht aan te bieden.

En eerlijk gezegd twijfel ik daar ook geen moment aan..

Door Michiel Eskes/ Mykaz (Showhost Erupt! radio)

• Social Networks

• 
• 
• 
•