Een paar weken geleden zei iemand uit mijn directe omgeving: ”Ik vind Techno oppervlakkig”. Ik merkte dat ik mij persoonlijk aangevallen voelde. De persoon die dit zei, is iemand die mij redelijk goed kent en weet dat ik niet oppervlakkig ben. Hoewel ik graag een andere schijn wek, dat moet ik toegeven. Zelf heb ik deze persoon erg hoog zitten, het is een goede denker en een prettig mens. Dit was een mening van iemand, ik geloof in vrijheid van meningsuiting en toch voelde ik mij persoonlijk aangevallen. Dat zat mij dwars.

Techno oppervlakkig. Natuurlijk komt er, net als bij andere muziekstromingen, genoeg bagger uit. En natuurlijk zijn er genoeg “oppervlakkige” mensen die naar Techno luisteren. Maar dat maakt nog niet dat de stijl an sich oppervlakkig is.

Moest ik misschien uitleggen dat Techno zwaar op Jazz leunt qua ritmes en akkoorden? Moest ik misschien uitleggen dat bij het luisteren naar Techno je naar meer luistert dan alleen een compositie, maar bijvoorbeeld ook naar filtering van frequenties en plaatsing van het geluid in de ruimte. Nee, dat zou een rationeel antwoord zijn en dus voor mijzelf niet verklaren waarom ik mij persoonlijk aangevallen voelde.

Ik antwoordde: ”Je kan pas naar Techno luisteren als je het op een feest hebt beleefd”. Met dat antwoord was dit onderwerp in het gesprek eigenlijk wel afgelopen. En ik zei: ”Daar gaat het in mijn volgende column over.”.

Terwijl ik dit typ, luister ik naar een mix van Orlando Voorn met de ijzersterke titel: ”Dancefloor Meditation”. Die titel vind ik zo sterk gekozen omdat dat in slechts twee woorden exact weergeeft wat Techno, voor mij en misschien ook anderen, betekent. Dansvloer meditatie.

Een manier van mediteren die, als je naar een hoop “verloren” culturen kijkt, heel natuurlijk is. Zowel bij de “Indianen” in Noord en Zuid Amerika, Sjamanen in Siberië, als bij diverse Afrikaanse stammen werd met dans, repeterende beats, al dan niet met behulp van entheogene middelen, een staat van trans teweeggebracht. Een staat van trans die werd gebruikt om contact te leggen met wat Carl Gustav Jung het collectief onderbewuste noemt, wat anderen “de bron” noemen en weer anderen misschien God zouden noemen. Sommige mensen zetten deze culturen weg als “achterlijk”. Ik durf te stellen dat deze culturen zich bewust waren van wat wij in onze wetenschappelijke cultuur morfologische resonantie (Rupert Sheldrake) zouden noemen.

Contact met het collectief onderbewuste of het ervaren van morfologische resonantie is een behoefte, waarvan ik denk dat ieder mens die heeft. Een behoefte waar, volgens mij, meer mensen gehoor aan zouden moeten geven. Een behoefte die de afgelopen duizend jaar door de twee pijlers van onze westerse cultuur, namelijk kerk en wetenschap, de kop in is gedrukt. Ironisch om te beseffen dat juist een sterk technologische  muziekstroming, met zelfs roots in de gospel, in deze behoefte lijkt te helpen voorzien.

Dit besef verklaart voor mij ook waarom ik mij persoonlijk aangevallen voelde. Ik voelde mij aangevallen op het feit dat ik de behoefte voel om morfologische resonantie te ervaren. En dat juist de muziek die mij helpt die morfologische resonantie te ervaren, als oppervlakkig werd weggezet.

Wordt vervolgd…

Door Maarten Punselie (Showhost Audiosculpture RELOADED! bij XT3 techno radio)